Klassikarkveld med ekstra krydder

Ja no kan dei angra alle dei som ikkje kunne komme i kveld. Lene dukka opp med ein spanande pose, og i posen var ei langpanne med sjokoladekake! Kaka var toppa med chili og havsalt og var kjempegod!

Det har vore litt tema i det siste at vi nesten alltid spelar berre nye spel, og at vi aldri får tid til å spele dei gamle favorittane. Eitt av spela som verkeleg fekk brettspelinga i vår gjeng til å ta av er 'Puerto Rico'. Dette har vi spelt uhorveleg mange gangar, og var nok ein av dei første spela eg skaffa meg gjennom brettspill.no (der eg etterkvart har lagt att mykje gryn). Puerto Rico handlar rett og slett om å skaffe seg mest mulig ære og berømmelse ved å dyrke og vidareforedle varer i den nye verda. Kven klarar å bruke dei hardtarbeidande kolonistane på best mulig måte for å skaffe seg mais, indigo, sukker, tobakk og kaffe? Desse ressursane kan du selge for å få pengar, eller skipe attende til Europa for seierspoeng. Det heile går veldig fort, og alle er involverte heile tida. Oline vant overraskande i ein omgang som var sterkt prega av at vi hadde gløymt gamle kunstar.

Her gjeld det å velje dei rette bygningane, og å gjere det før dei andre kjøper opp det du treng. Nokre kombinasjonar er særs kraftfulle, og ein har nesten fått namnet 'Lene-kombinasjonen', og den får ho nesten aldri lov til å skaffe seg.

 Starten på min koloni, som ikkje var god nok. Nett bygd min indigofabrikk.

Neste klassikar (vald av min nye spelvelgar), var 'Keythedral'. Her er ein innbyggjarar i Keydom, og prøver å få mest innflytelse i bygginga av byens Keythedral. Eitt ganske kjapt spel, med mykje interaksjon. Hanne var uslåeleg i dag.

Vi likar å legge ut ressursane slik for å bruke mindre tid på sankinga. Lene har bygd ein mur her for å stenge meg ute fra jordene. 

 Har endeleg nok vin til å rive ned muren som lene har bygd.

Android og Duck Dealer

Ja. Eg vart lurt utpå igjen av januartilbodet frå brettspill.no. Har i fleire år lukta litt på 'Android', då eg tykkjer dystopiske framtidsvisjonar er interessante. Eg elskar 'Blade Runner', og det eg hadde lest og sett om 'Android' minna veldig om 'Blade Runner'. Litt av grunnen til at eg har venta, er at spelet har fått veldig varierande kritikk. Då snakkar vi om heile spekteret frå oppi-skyene-ros til totalslakt. Spela i denne kategorien har heller ikkje vore så billige at det gjer noko (>500,-). Januarsalet lista det til 100,-!

Spelet er eitt mordmysterie i framtida. Hovudmekanikken er ikkje deduksjon, sjølv om det er det første ein tenker på i denne typen spel. Her er det historia som er viktigast, og det er på ein måte spelarane som bestemmer kven som er mordaren...

Reglane var ikkje så vriene at det gjorde noko, så eg trur dette blir noko vi må teste snart.

Det andre spelet var eitt fra Splotter-gjengen: Duck Dealer.

Dette spelet minnar litt om ein pasifistisk versjon av Elite. Her startar ein med eitt romskip med plass til litt varer og mannskap, og målet er å bli så rik som mogeleg.

Vareutvalet er snodig: ender, telefonkioskar, blåmaling, slankepiller etc. Splotter har tidlegare stått bak Roads & Boats, Antiquity og Indonesia.

Summoner Wars

Ein skikkeleg spelekveld sluttar først i dei små timane. Slik vart det i allefall i går! Først spelte vi ein god klassiker som vi ikkje hadde spelt på over tre år: Caylus. Vi måtte friske opp litt reglar først, og skrive ut nokre hjelpedokumenter fra BGG før vi kunne hoppe i det. Lene køyrde ein solid slottsstrategi, medan eg var rett i helane med prestisjebygg-jaget. Hanne hadde gløymt litt kva det gjekk i og kom ikkje heilt i gang.

Zombie Dice er latterlig enkelt, men er eitt typisk 'strekk lykken'-spel. Hanne meinte guttar reint genetisk vil vere ute av stand til å vinne dette spelet. Jau. Tapte gjorde eg...

Hanne ga seg før vi tok til på ein annan nykommar: Summoner Wars. Dette er ein lett blanding av Magic, Sjakk og BattleLore. I andre omgangen kom vi opp i ein litt snodig situasjon der det såg ut som Føniks-alvene hadde ein alt for kraftig eining: Elddraken. I denne oppstillinga såg det ut som eg kunne vinne utan å komme i nærleiken av Åndemanaren til Lene:




BGG-folket var klare i sin dom: Så mektig er Elddraken.

-- Postet fra føønen

Tikal

Wolfgang Kramer er ein av designheltane for meg. Særleg imponert er eg på grunn av det heilt fantastiske spelet El Grande (ja, kvifor spelar vi ikkje dette oftare?).





Tikal kom nokre år seinare, men er likevel som ein klassikar å rekne (1999). Her skal ein leie ein ekspedisjon inn i jungelen i mellom-Amerika for å finne skattar og tempel. Den som klarar dette på ein effektiv måte har ein stor sjanse til å dra avgarde med sigeren. I går fekk eg og Hanne testa dette for fyrste gong. Vi var litt usikre på om siste scoringen var heilt rettferdig, så kanskje eg skal vurdere auksjonsvarianten neste gang.




Spelet er kjempefint å sjå til.

Hanne vant - som vanleg.

-- Postet fra føønen

Speleopplevingar i sommar

Sommar og tur til Oslo er ting som høyrer saman for oss. Då bur vi hjå farmora til Hanne, og den næraste slekta hennar kjem då på vitjing frå Bærum og Tønsberg. Tantene (og onkelen) til Hanne er særs lette å få med på speling. Dette er veldig kjekt, og det blir alltid høve til å teste ut nye brettspel. Det blir difor gjerne ein liten tur på spelebutikkane i sentrum (Outland).

I år hadde eg med meg det nye spelet til Uwe Rosenberg som eg ikkje hadde fått prøvd enno. Det heiter 'At the gates of Loyang', og er i høstingsserien til Uwe (Agricola, Le Havre og no Loyang). Dei to andre spela har eg stor respekt for, så eg hadde stor forventning til dette spelet.

Her er du bonde og handelsmann som skal prøve å levere varer til faste og tilfeldige kundar for å tjene mest mulig pengar og status på 9 rundar (år?). Det stressande 'mate alle arbeidarane/familiemedlemane'-jaget var ikkje like tydelig i dette spelet. Korta ein spelar er heller ikkje så kompliserte som i Agricola. Spelet svara til forventningane! Her var det høve til mykje glupe kort-speling og kombinering. Eg tykte kanskje det var litt synd at alle poenga er lett synlege heile vegen. Det er betre når alle, eller iallefall ein god del av poenga er skjulte heilt til ein opptelling på slutten. 

Agricola er det mest kompliserte og kanskje mest stressande av desse spela til Uwe. Her må familien matast kvar haust og huset må varmast opp slik at menneska ikkje blir sjuke (vi har byrja å spele med utvidinga 'Farmers of the Moor'). I tillegg prøver ein å utvikle garden til å bli så allsidig som mogeleg. Tantene til Hanne er veldig glad i å spele dette, så eg har det alltid med. Den store bakdelen med Agricola er at det tar så lang tid å sette opp og pakke saman. Litt av grunnen kan du sjå på biletet under.

Etter at eg kom heim etter Osloturen har eg investert i Raaco-koffertar til dette spelet. Det skal minske tida ein brukar på igangsetjing og rydding.

Tidlegare i vår (rundt påsketider, trur eg), kjøpte eg Sequence. Dette spelet er å få alle stadar no. Spelet er veldig enkelt. Du spelar eitt kort, og legg ei brikke på det korresponderande feltet. Den spelaren/laget som har fått fem på rad to gangar først har vunne. Det er lagspel som får Sequence til så skina for min del. Her sit ein annankvar rundt bordet og prøver saman med lagkameratane å få desse to rekkene så fort som råd. Taktikkane er enkle og lett forståelege. Spel brikker slik at ein får mange høver til 5-på-rad, og prøv samstundes å blokkere for det andre laget.

Årets tur til Outland i Oslo førte til to nye spel i samlinga: Kingsburg og Power Grid: Factory Manager. Det sistnemnte fekk vi ikkje prøvd (har testa det heime i ettertid - lovande!). Kingsburg var ein liten "hit", faktisk. Kingsburg handlar om å bygge opp grenseprovinsane rundt Kingsburg og motstå invasjonar kvar vinter av Tussar, Demonar og Drakar. For å få ressursane ein treng for å bygge opp provinsen sin brukar ein i dette spelet terningar. Skulle tru dette var berre flaks, men det er fleire ting ein kan nytte for å endre på terningkasta, og det fins fleire utjamningsmekanismar som gjer at leiaren ikkje får dra avgarde så lett. Artig med all jamringen og jubelen over gode og dårlige kast!

Andre spel vi spelte: Bridge Troll, 10 days in Europe og Tumblin' Dice

Neuroshima Hex

Det er ikkje mange spel ein har høyrt om som kjem frå dei tidlegare østeuropeiske landa. Har du spelt eitt Polsk spel kanskje? Neuroshima er fra Polen, og eg har høyrt mykje skryt om. Tenk RoboRally, MadMax, Sjakk og Magic!



Lykke og Hanne skulle på Teateret og sjå Jungelboken. Då fekk eg Oline høve til å prøve spelet. Det var ikkje vanskelig, og Oline var med frå fyrste runde. Vi spelte to omgangar og vant kvar vår.

-- Postet fra føønen

Agricola

Agricola (lat.: bonde) imponerer meg fortsatt etter fleire år og mykje speling. Det er ingen andre spel som kjem heilt opp i mot dette. Her er ein altså bonde på 1600-talet, og det er ingen spøk. Dersom garden din verkeleg skal vekse og gje mykje poeng må ein passe på ein heil bråte med ting: dyrke mest mulig mark med korn og grønnsaker, bygge innhegningar for sau, gris og ku, oppgradere huset først til leire fra tre og så til stein, sørge for å utvide huset for å ha plass til fleire familiemedlemer. I tillegg må ein passe på å gje garden dei mest hensiktsmessige forbetringane og trene opp familiemedlemene med nye ferdigheter som kan gagne deg. Valmulighetene er enorme! Og dei blir berre fleire og fleire etter som rundane (åra) går! Ikkje nok med det, kvar haust må du sørge for å ha nok mat til heile familien slik at ingen må på tiggarferd. Korleis får ein mat da? Skal du slakte den fine kua? Har du nok korn til å bake brød? Står det så dårleg til at du må ete såkornet?



Sist gang vi spelte var vi fem stykker: broren til Hanne, Hanne, svigerfar, Tanten til Hanne og meg. Når ein er fem stykker er det veldig hard kjiving om ressursene. Stadane ei får tre og leire er nesten alltid tomme. Ingen av oss andre hadde vett til å ta i fra Aase startspillerbrikken, så ho fekk ture fram som ho ville, og vant til slutt.



-- Postet fra føønen